Obu tych7821603

Hollerer na katedrze, jak

kapelmistrz! Jedynq wiąc nadzieją moją byl smiech jego i ja, Ferdydurke, u kresu mojej podrözy, moglem liczyc tylko na jego smiech burszowski, studencki, swobodny, rozwalający wszystko! Gdzie tarn! Role zostaly podzielone. Sytuacja byla zorganizowana, rozlamala się na studentöw i profesora. Hol- lerer byl powazny i przystąpil do zagajenia, przedstawia mnie, kianiam siy, oklaski, daje mi zakreslonq stronę mojej Ferdydu- rki do odczytania, odmawiam odmawiam odmawiam krötkie zagmatwanie, chwilowe zahamowanie, wreszcie, na prosbą Höllerera, Klaus Völker czyta slucham i nie slucham siedzą i jestem, ale nie jestem czytanie wszystko odbywa sią sprawnie jestemę Oni sąę Slucham niby to a tarn gdzies w görze hak byl, wbity, wbity, wbity w scianę, ale nie w t£ chyba, chyba w tamtq, i ten hak tkwil, ale moze nie tutaj, tarn, jakze trudno wiedziec cos w görach, w chmurze, we mgle gdy tu, na nizinach, wszystko odbywalo siy tak sprawnie, z tak niesamowiti wiarą w rzeczywistosc tego co sią robi, iz ja umieralem koniec, oklaski, usmiecham się, nicosc usmiechu mego mnie unicestwia wtenczas Hölzer przystąpuje do odczytywania swoich wier- szy, czyta, oklaski, usmiecha się, siada Hollerer, Berlevi, Hölzer, Klaus Völker rozpoczynają dys- kusję, dyskusja dyskusja Hollerer przemawial, jako profesor i tylko jako profesor, w ramach Funkcji. Berlevi, jako Polak i jako przedwojenny futurysta warszawski i jako malarz, przygotowujący wystawą

i jako zaproszony przez Höllerera. Hölzer, jako poeta i jako biorący udzial... Völker, jako mlody literat. Nie powiem, zeby mnie specjalnie przerazalo, gdy widzę, na przyklad, pięciu Niemców z osmioma maszynami, zatrud- nionych przy budowie domu. Owszem, ta pasja urzeczywist- niania, nieustępliwa, choc tak spokojniutka, dobroduszna, moze niepokoic... ale o ilez grozniejsze jest widziec ich urzeczywistniających się w czyms bardziej chimerycznym, w Kulturze... Wiedzialem, ze Berlin, organizując swoje zycie duchowe i intelektualne, pelny jest sesji, zjazdów, zlotów, wystaw, odczytów, seminariów itd., itd., wszystko — funk- cjonalne, wszystko zrobione jak gdyby nikt nigdy nie mógl podac w wijtpliwosc tej roboty... duzo by gadac, gdybym chcial opowiedziec, co widzialem, na co się natknalem, ow% przede wszystkim, niesamowitq lojalnosc Niemca zatrudnionego w Kulturze, lojalnosc o tyle przedziwną, ze idącq w parze z najbardziej przenikliwym sceptycyzmem... Taki Hollerer... przeciez on wiedzial nie gorzej ode mnie, ze tu oto nie- rzeczywistosc się urzeczywistnia... a przeciez nie wahal się dzialac, funkcjonowac, podobny aktorom, którzy zadają mie- czem ciosy z calej sily, rzeczywiste tylko od strony tego co je zadaje, nierzeczywiste w skutku swoim, będace jakims polowi- cznym, niepelnym stwarzaniem... I wciąz oczekiwalem, ze wybuch nieokielznanego, studenckiego smiechu profesora po prostu zlikwiduje sesję, zniszczy, zburzy, a jednak Hollerer z przyczyn mnie nie znanych, a chyba najdoskonalej niemiec- kich, nie ustępowal ani na jotę w swej powadze. Ale ja bylem juz zanadto nadwqtlony w mym istnieniu, musialem się bronic, nie chcialem umierac, postanowilem tedy dac znak zycia, ale jak, ale co tu robic, dyskusja wciqz się toczy... i naraz, jak bylem, z tq moją niemczyzną ledwie eos tam beJkoczqc% poprosilem o glos, wtargnqlem w dyskusję, zaczqlem przemawiac. Przemawiam do wypelnionej sali, sJuchaj 3. Bezczelna nie- istotnosc mojego belkotu stala się od razu niepojęta, stracilem wątek, bylo to nizanie slów przypadkowych, byle mówic, byle dobrnąc, slowa wykręcaly, rzucaly mnq siak, owak, roztrzęsiony,

zataczający się, czepiający się slów, pijak, wariat, ghiptak, niezrozumialy día nich, día siebie, mówilem, mówilem, i tym gwaltowniej, z tym gwahowniejszą gestykulacją, im bardziej bylem bez sensu, bez wqtku, bez tresci. I widzę, ku wlasnemu przerazeniu, ze sala, pod przewodem niewzruszonego Höl- lerera, mnie shicha! Tak, pilne, spokojne, niewzruszone giowy studentów wyshtchujqce mnie, rzeklbym, niezlomnie, i moja anarchia zapadajqca w ich wytęzonq najspokojniej wolę po- rządku, sensu, organizacji. Bezsens przyjmowany jako sens! Szaleñstwo przerabiane momentalnie na eos podporzíjdkowa- nego normie, na eos normalnego. Czyz więc gotowi byli przyjąc w siebie wszystkie szaly swiata by je, między sob% urabiac... tak bardzo poch!onięci sobq, zamknięci w sobie, ze nie bylo rozpasania, które by moglo ich zaklócicę Berlevię Poczulem, ze nie mogę dluzej przemawiac po pijanemu do tej skaly niemieckiej. Ale tu, o kilka krzesel, byl pan Berlevi, warszawiak przeciez, przedwojenny futurysta z Ziemiañskiej, z Lourse’a, ba, krajan, luzniejszy jakis niby szpara w tej nieublaganej jednolitosci, eos jak drzwi uchylone, jak jakies zmiękczenie... i ja tędy móglbym się wymknąc... Zwrócilem się więc wprost do niego i z pasjq czynilem mu jakies wyrzuty niepojęte, wsiadlem na niego ostro, wdalem się w jakąs potęzną polemikę poza granicami sensu, gdzies w ab- surdzie, to zas grązylo się w nim, jak w poduszce, powoli obie glowy nasze ogamąl sen i pierwszy zasnąl Berlevi, ja zaraz potem, prawie jak po wódee, w [https://bounceconnect.com/blogs/188754/391143/g-bq-niczym-heisenberg eBook ] knajpie, gdy się gada zeby gadac w slodkim odurzeniu, bylo nie bylo, jeszcze kieliszeczek, co tam, która godzina, jeszcze go raz!... Jeszcze jednego! Bo, uwaza pan, tylko dopodskórna kwietyzacja aglomeracji ujętej antropoidalnie nalej przepij wypij co juz trzeeia chodzmy zaraz surrealizm soejologii ta butelka szpulka no to jeszcze go za-s-y-mi-lo-wac tee ciee sznaps sznaps sznaps. Niestety! Obaj z Berlevim upilismy się do nieprzytomnosci. Tymczasem rozlegly się oklaski, studenci wstawali, Hol- lerer w krótkim przemówieniu podziękowal Hölzerowi i mnie, Lesung bylo skoñczone. Wstalem, podziękowalem uklonem

i tez zaczşlem wychodzic, ale wychodzenie moje jakos zaczşio siş przedluzac, wychodzilem i wychodzilem, a wyjsc nie moglem, chcialo mi siţ krzyczec, nie moglem, postanowilem juz zwrocic siş do kogos ze skargq, ze coz to, wychodzţ i wychodzţ, wyjsc nie mogş, ale juz nikogo nie bylo, dziwne — pomyslalem — co za miasto gdzie czynnosci rozciiţgajş siş, jak z gumy, i sş jak pulapki. Wtem Hollerera ujrzalem, stal pod sciamj, smiech swoj mial pod pachg, jak teczkş... i byl jakis inny. Przyjrzalem siş lepiej... byl cişzki... cişzszy od wszyst- kiego, co moglem sobie wyobrazic, jakby zrobiony z materii owych gwiazd umariych, skoncentrowanych, bţdşcych jak kule w czamych zakątkach kosmosu, pomyslalem ze coz to znowu, dlaczego on taki, co mu siş staloę... A on stal i cişzyl wytrzymujşc cişzar swoj... ciązyl... A dalej trochş stal senator Arndt zawsze bardzo mi zyczliwy, ale byl to raczej jakis jego wariant i tak strasznie odlegly od niego samego, ze na dobrq sprawş, byl to on i nie on... Pomyslalem ze, jednak, jak to oni umiejiţ odbiec od siebie daleko, daleko, i ziemia usunşla mi siş spod nog; w szale dumy, w rozmachu potţgi, znalazlem siţ gdzies w systemie slonecznym i pomyslalem oooo, co to, kilka rozpşdzonych mas ognistych przelecialo w furii i poszlooo, a piacz, rozpacz, tkanie daly siş slyszec. Czyzby, pomyslalem, czyzby, jak to z nimi trzeba uwazac, najwyrazniej to nie jest rasa ziemska, jak siş zdaje im ziemia nie wystarcza, ani ziemia, ani czlowiek, majş szersze aspiracje... tkanie. Rozpacz. Zal. Wtem sympatycznq i mlodq paniş Kurpiers ujrzalem, ale przez tele- skop w niepojştej dali, a ona tez patrzyla na mnie przez tele- skop i plakala przez teleskop i mowila och, proszţ zrozumiec nasz bol i naszş mşkţ, my wcigz musimy isc i isc i oddalac siţ od